Ima ljudi koji su iz raznih razloga doselili u Tuzlu, ostvarili značajan uspjeh i ostavili trag da se i danas o njima priča. Jedan od njih je Sarajlija Egon Rajner. Nekoliko godina prije Drugog svjetskog rata, Egon Rajner diplomirao je na Medicinskom fakultetu u Beogradu, što mu je spasilo život.
Bio je zarobljen, a Vermaht, mada je znao da se radi o Jevreju, poštovao je Ženevsku konvenciju o vojnim zarobljenicima i nije ga predao Gestapou. Na sličan način život je sačuvao i njegov brat, koga, kao diplomiranog tehnologa i direkora Fabrike ljekova “Pliva”, ustaše nisu predale Nijemcima. Tako su od brojene porodice, samo njih dva brata preživjela holokaust.
Poslije rata i kratkog perioda ljekarske prakse u Foči, bio je asistent čuvenog profesora, osnivača Medicinskog fakulteta u Sarajevu, Nede Zeca na Katedri za neuropsihijatriju (Medicinski fakultet u Sarajevu). U Sarajevu se 1948. godine oženio Irinom Proščaligin (iz rusko-ukrajinske porodice koja je dvadesetih godina prošlog vijeka izbjegla iz Rusije). Dobili su dvoje djece Igora 1949. i Marinu 1953. godine. Te godine, kada su dobili kćerku, javio se na jedan od prvih oglasa koji je raspisala Bolnica u Tuzli, tražeći ljekara koji bi osnovao neuropsihijatrijsko odjeljenje u Tuzli. Tako je cijela porodica doselila u Tuzlu.
Nakon perioda osnivanja Odjeljenja neuropsihijatrije na Kojšinu, neuropsihijatrija se preselila u Kreku. Bolnica u Kreki je već tada bila podjeljenja na odjeljenja za neurologiju i psihijatriju, i dugo je bila jedini značajan neindustrijski objekat u tom dijelu grada.
Iako je ubrzo u toj bolnici specijalizirao veliki broj ljekara, dugo su bolnicu zvali “Rajnerova bolica”, a također se govorilo da je neko “za Rajnera”.
Rajner je bio dosta posvećen borbi protiv alkoholizma, volio je muziku, a slobodno vrijeme provodio je uglavmom čitajući. Govorio je njemački, francuski, mogao se sporazumijevati i na mađarskom i ruskom.
Obolio je u 55. godini, a umro u 60. (1976).
U Aleji zaslužnih ljekara UKC-a Tuzla, između sedam bisti nalazi se i njegova, što govori o važnosti njegove uloge u razvoju medicine u Tuzli. Sahranjen je na Jevrejskom groblju u Tuzli. Supruga Irina umrla je 1995. godine. Djeca Igor i Marina žive u Tuzli. Igor je bio zastupnik u Skupštini RBiH u vrijeme potpisivanja Dejtonskog mirovnog sporazuma 1995. godine, poslije je također bio politički angažovan, a Marina je predsjednica Jevrejske opštine u Tuzli i bori se za prava malobrojnih Jevreja u Tuzli.
Za prilog korištena knjiga "Stare tuzlanske porodice", Muhidina Pašića.
S.M.
