Prije osam godina imali smo namjeru da uvedemo novu rubriku koja bi se zvala papazjanija. Objavili smo jedan
tekst, pogledajte ga prije nego nastavite sa čitanjem, vidjećete zašto.
Materijala za papazjaniju je svih ovih godina bilo u ogromnim količinama ali smo zaključili da dovoljno o našim političarima pišemo u redovnim vijestima i da bi pisanje o njima u posebnoj rubrici bilo čisto gubljenje vremena. Pa ipak, ponekad se desi da nadmaše i sami sebe, kao što se ovih dana dešava u Tuzlanskom kantonu, sa Skupštinom i Vladom TK.
Pravo i pravičnost se ne slažu uvijek. Stranačka ekipa A, koja je do nedavno imala skupštinsku većinu, drži se prava i procedura (sve po zakonu) iako je i njima samima jasno da to nije pravično. Izgubili su većinu i normalno je (demokratski pravično) da vlast prepuste onima koji tu većinu imaju. Nisu to učinili, odlučili su ze kupovanje vremena konzumiranjem ustavnih prava koja imaju. Nisu se tome prvi dosjetili, konzumiranje prava kroz potezanje zaštite vitalnog nacionalnog interesa dešavalo se i u drugim kantonima, Federaciji i državi BiH. Čak šta više, dio ekipe B (nova skupštinska većina) takođe je to radio u cilju zadržavanja vlasti u TK. Dakle, nema sumnje, ekipa A je u pravu, radi sve po zakonu ali koliko god pričali da to rade u ime zakona i viših interesa, svi znamo da je to što rade s druge strane pravičnosti i isključivo radi njih samih.
Ekipa A je otišla i korak dalje, Vlada predvođena premijerom Tulumovićem je konstatovala nastupanje vanrednih prilika u Kantonu i praktično suspendovala Skupštinu. To je nešto novo i upitno je koliko je proceduralno ispravno.
Politička ekipa B, iako je jasno da je pravičnost na njenoj strani, procijenila je da joj je predugo da čeka na odluku Ustavnog suda FBiH i odlučila se da demokratsko pravo da preuzme vlast u Kantonu ostvari potezima koji su neodrživi sa proceduralnog aspekta. Sazivanje i odžavanje paralelne sjednice Skupštine TK nema osnova u Poslovniku te Skupštine, s druge strane je prava.
Šta smo na kraju dobili? Dvije paralelne Skupštine, dvije paralelne vlade i raspamećene uposlenike u stručnoj službi Skupštine, i ništa manju raspamećenost uposlenika u ministarstvima. Dobili smo političku papazjaniju koju su zajednički skuhale obje ekipe.
Da nije žalosno bilo bi smiješno poput one FB zezancije "gdje je pečat" ali formalno pravno gledajući vlast ima ona ekipa koja ima važeće pečate Vlade i Skupštine. Cirkus će biti potpun i urnebesan nekoliko dana ukoliko jedan pečat ima jedna ekipa, a drugi protivnička ekipa.
Zbog sporosti Ustavnog suda po svoj prilici će u ovom slučaju zadnju riječ imati OHR. Razum kaže da bi se do tada obje strane trebale uzdržati od donošenja novih odluka. Neka malo zamisle da su u poziciji službenika u ministarstvima. Čija bi naređenja izvršavali, ona koja izdaje ministar (ekipa A) ili sekretar ministarstva (ekipa B)? Koga bi slušali da rade u stručnoj službi Skupštine TK, Vujovića (ekipa A) ili Ilića (ekipa B)?
Zaista bi bilo korektno od obje ekipe da ne spominju više narod, narod zna da je riječ o foteljama, a ako hoće da udovolje narodu neka nastave sa podnošenjem krivičnih prijava jedni protiv drugih, to se narodu sviđa.
Papazjanija je zanimljiva riječ. U njenom korijenu nema nam ništa poznato što upućuje na njeno značenje ali se ono jednostavno osjeća kao nešto što je nerazriješivo zbrkano, bezvezni bućkuriš svega i svačega. A inače, što se tiče jela koje se zove papazjanija, zna se da je stiglo iz turske kuhinje, a pravi se od kockica nemasne govedine i malih glavica luka. Elem, nije riječ o bućkurišu već vrlo ukusnom jelu i zaista je zanimljivo koliko preneseno značenje riječi papazjanija odudara od njenog izvornog značenja.
V.K.
