Tradicionalna japanska kuća - Prostor otvorenog uma

Tradicionalna japanska arhitektura je, u skladu sa svojim religijskim, filozofskim i socijalno-kulturnim nasleđem, gradnji kuće prišla otvorenog uma i zaista krenuvši od onog zbog koga se kuća pravi - vlasnika i stanara. Jednostavnost, vedrina, skromnost, sloboda, prilagodljivost, koegzistencija i holistički, organički pristup odlučujući su faktori u kreiranju japanskog tradicionalnog doma. Koliko je to daleko od mahnitog prebrojavanja kvadratnih metara i „uklapanja” u prostore lišene veze sa čovekovom suštinom! Može se reći da zapadna civilizacija kreće od placa i zgrade kojima se čovek mora prilagođavati, dok Japan, svojom drevnom mudrošću, kreće od čoveka kome gradi dom po njegovoj meri. I doslovno.



Bez ijednog eksera

Sve počinje od ograde. Izrađena od pletenog bambusa, ona predstavlja granicu koja ne izgleda preteće poput kamenog zida ili metalne ograde. Različito kombinovani obrasci pletenog bambusa – ograde su napravljene bez ijednog eksera, kao i kuća! Predstavljaju arhitektonski element koji se zapravo prilagođava okružujućem pejzažu. Tradicionalno, za izradu ograde se koristi bambus koji raste na porodičnom zemljištu i u tome se opredmećuje karakteristična japanska ideja ravnoteže, samodovoljnosti i skromnosti.

Prilaz kući je sledeći stav ove arhitektonske simfonije. Kada posetilac prođe kroz kapiju u ogradi od bambusa, smatra se da je u unutrašnjosti kuće. Svo zemljište i staza koja vodi do same zgrade su deo privatnog sveta porodice. Staze se projektuju tako da mogu da vode posetioca kroz uvek i iznova definisan ambijent. Na početku projektovanja staze uspostavljaju se ključne tačke bašte, a baštovan rezerviše najbolje komade kamena i postavlja ih na te tačke. Ti komadi kamena su funkcionalno i vizuelno značajni i zovu se „dobrim kamenovima”.

Prvi „dobri kamen” obeležava početak, drugi se može postaviti na mestu gde se staza račva, a svaki sledeći na mesto nekog od lepih pogleda na baštu. Lokacija „dobrog kamenja” predstavlja vizuelne ključeve za razumevanje bitnih svojstava japanskog dvorišta. Obično kamenje se smešta između „dobrih kamenova”, a staze su podeljene malim rustičnim zaklonima – klupama zaštićenim jednostavnim krovićem. To su mesta za odmor i uživanje u prirodi.

Sekvence prostora dobrodošlice

I kad se dođe do ulaza u kuću, posetilac oseća dah slobode izbora. Naime, između stubova koji podupiru krov postoji nekoliko particija odvojenih pokretnim zidovima. Te particije se ponašaju kao vrata, prozori, otvori i zidovi.

Mogućnost promene pozicija pregrada stvara fleksibilni prostor, sličan kancelarijama u poslovnim zgradama. Napravljeni od bambusa, kedra ili papira, u različitim pozicijama paneli definišu ulaz na različite načine. Zatvoreni, oni su zidovi, otvoreni, oni povezuju dva prostora. Ređanje prostora po brižljivo odabranim sekvencama vodi posetioca u kuću po meri čoveka. U pravom smislu te reči.

Slagalica od tatamija

Pre započinjanja bilo kog posla u projektovanju kuće, tradicionalni japanski arhitekta u razgovoru sa budućim vlasnikom saznaje koliko tatami asura je potrebno kući. Tatami, glavna podna prostirka japanske kuće sastoji se od laganog sloja gusto pletene trske čvrsto povezane užetom na površini asure. Gornja površina je za donju ušivena dvostrukim vlaknom. Asure su idealne za podove jer nisu suviše mekane za hodanje, ali nisu ni previše čvrste za ležanje na njima.

Ali, za površinu kuće glavne su proporcije ove prostirke. Pošto se koriste za sedenje i odmaranje, one su uglavnom bazirane na dimenzijama čoveka – iznose metar puta dva metra. Na ovaj način, plan kuće postaje svojevrsna slagalica u kojoj različiti načini prostiranja tatamija određuju oblik i veličinu prostorija, pa i same kuće! Na ovaj način, arhitektura koristi meru koja je standardizovana, pa čak i stvorena po meri čoveka.

Kuća bez zidova

U japanskom ne postoji reč koji tačno odgovara našoj reči soba. Evropski koncept prostora i prostorije ne postoji u tradicionalnoj japanskoj arhitekturi, pa ne postoji ni potreba za definisanjem tog prostora jednom preciznom rečju. Najsličniju službu ima japanska reč ma, ali ona pre označava „mesto” ili „prostor”.

Jer, jednostavno, zid koji u našoj percepciji stambenog prostora definiše sobu, u tradicionalnoj japanskoj kući je pokretna pregrada.

Pošto ne postoji fiksirana lokacija zidova, na prvi pogled se ne vidi čemu različiti prostori služe. Nema spavaćih ili dnevnih soba, trpezarija ili dečijih soba. Osobine prostora, osvetljenje i materijali dramatično se menjaju uspostavljanjem novog rasporeda zidova. Svakog trenutka japansku kuću je moguće iznova sagraditi i prilagoditi aktuelnim potrebama stanara.

Shodno ovome, imena prostora u tradicionalnoj japanskoj kući određena su ne po upotrebi – ona nije stalna - nego po udaljenosti od ulice. Okuzashiki je unutrašnja soba za sedenje, nakanoma je srednja soba, a zashiki je prostor najudaljeniji od ulice, takođe i najukrašeniji. Zbog lokacije i stepena privatnosti i osame, ovaj se prostor koristi za noćne goste, učenje, čitanje i tiho obedovanje. Znači, prostor kreiran pokretnim zidovima nema specifičnu funkciju po sebi, već samo „karakter” koji sugeriše tip korišćenja.

Pod koji lebdi

Viđen iz bašte, pod izgleda kao da lebdi oko pola metra iznad tla. Izrađen od bambusa, sa oplatom od kiparisa ili kedra i udešen delikatnim aranžmanima tatami asura, pod je zaista izdignut i doživljava se kao deo nameštaja. Život u japanskoj kući i jeste zaista život „na velikom komadu nameštaja”. Osim poda, postoji samo niski sto, nekoliko sanduka, i jednostavna polica na kojoj se čita ili piše.

Tradicionalni odgovor na savremene izazove

Zapadnjačka kuća se generalno prepoznaje po upotrebi prostorija i njihovom međusobnom odnosu unutar mesta stanovanja. Funkcije kućnih prostora se uspostavljaju relativno rano u procesu gradnje, i uglavnom su fiksirane. Evropski koncept kuće čini zbir prostorija od kojih svaka zadovoljava neku potrebu stanara. I, iako se čini da su principi stanovanja u savremenoj zapadnoj civilizaciji idealni, problemi se javljaju ne samo tamo gde su očigledni – u prenatrpanim zgradama savremenih megalopolisa, već i u kućama pristojne kvadrature u uređenim predgrađima. Naime, potrebe stanara se vremenom menjaju, a prilagođavanje zidane kuće sa fiksiranim rasporedom prostorija promenjenim potrebama stanara nije uvek jednostavna misija.

Dizajn tradicionalne japanske kuće, ako ne svojom zen suštinom, a ono bar nekim svojim elementima može uspešno odgovoriti na postojeće estetske, funkcionalne ili konstrukcijske izazove savremenog stanovanja.

Piše Milun Vasić, Ambijenti

Barok i rokoko stanovanje - Biser nepravilnog oblika

Kada naftni magnat napravi svoju vilu u Kaliforniji kao tačnu repliku stare rimske vile, ili, kada filmske zvezde 21. stoleća kupe škotski zamak i adaptiraju ga za svoje potrebe, čini se da je za praćenje aktuelnih arhitektonskih tendencija jako važno poznavati bar osnove cool stanovanja kroz epohe. Međutim, za običnog čoveka današnjice, tek barok kao arhitektonsko i enterijersko ishodište ima i konkretnu vrednost. Jer, današnji čovek i čovek baroka sličniji su nego što možete i da naslutite.



Lepota i raskoš dostupna svima

Kao i u doba baroka, ekonomski napredak i obogaćivanje omogućuju pojavu jake trgovačke i proizvođačke srednje klase, materijalno sposobne da podržava svoje uzore i ambijentalne trendsetere (u baroku, plemićke porodice i crkveni velikodostojnici, danas, medijske zvezde). I danas, kao u doba baroka, svet je novim otkrićima proširio svoje granice i višoj srednjoj klasi učinio dostupnim naučna dostignuća i resurse o kojima prethodne generacije nisu mogle ni da sanjaju.

Odjeci barokne umetnosti enterijera zaista su prisutni svuda oko nas – interesantna zakrivljenost linija fasada, ali i nameštaja, na izgled suvišni ukrasi koji čine ambijent domom, atipično izvedene ograde, vrtna arhitektura... Što je za prave enterijer sladokusce najvažnije, sve navedene konstante baroka čine ovaj pravac u arhitekturi, umetnosti i muzici rodnim mestom uvek aktuelnog pravca u uređenju prostora.

Njegovog veličanstva, Kiča. Lepote i raskoši dostupne svima.

Dolce & Gabbana baroka

Ekonomski ojačani građani počinju da u svom domu podražavaju raskoš kraljevskih rezidencija i vrtova. A kao da su i kreativnost arhitekata početkom 17. veka jednostavno zamorili simetrija i isti oblici korišćeni prethodnih 200 godina. Tehnika je napredovala i dozvolila krivine i zavoje na fasadama... Nastao je barok, koji ime dobija po portugalskoj reči barrocco - „biser nepravilnog oblika”.

Italijanski arhitektonski dvojac, Bernini i Boromini, svojevrsni Dolce&Gabbana baroka, počinju kao skulptori, ali postaju građevinari.

Njihov put je sličan putu arhitekata baroka širom Evrope i svaka njihova kreacija, bilo da je u pitanju papska rezidencija ili palata rimskog bogataša postaje u to doba pozornica čudesa...

Ako ste zaista želeli cool kuću u 17. veku...

Ako ste zaista želeli cool kuću u 17. veku, ona je morala imati dramatičnu centralnu postavku fasade sa stubovima, kulama, kupolama i ovalnim prozorima, a unutra, gde je i glavna predstava - zamašno oslikane plafone, mnogo mermera, pozlate i bronze, kao i neočekivano i umešno korišćenje svetlosti u dizajniranju prostora. Morali biste da preterate sa upotrebom ornamenata koje biste izradili od gipsa i maltera koji biste presvukli mermerom ili, ako se nema mnoooogo para, imitacijom nekog drugog materijala. Napravili biste niše za izlaganje umetničkih dela, i ako ima mogućnosti, ispred kuće zasadili vrt sa egzotičnim biljkama u čudnom rasporedu.

U prizemlju su salon i trpezarija, ako ima potrebe i prostor radne sobe, dok su na spratu intimni prostori namenjeni spavanju ili kućnim poslovima. Ovo se sve pomera za jedan sprat nagore ukoliko su u prizemlju smešteni lokali porodičnog biznisa.

Ipak, kao što je do tada za razumevanje epoha stanovanja bio ključan raspored prostorija, za baroknog čoveka je to unutrašnje uređenje, izbor nameštaja i poslednje, ali ne i najmanje važno, izgled tog nameštaja.

Čipka, svila, kašmir i kadifa

Kraljevi baroknog enterijera - kreveti dvostrukog naslona za uživanja najrazličitijih vrsta, fotelje, kanabei i sofe, ukrašavani su shodno svom simboličkom i utilitarnom značaju. Uobičajeno su imali pozlaćenu drvenu osnovu nežnih linija koja je bivala krunisana ukrasima koji su biljnom ornamentikom podražavali lepotu i bogatstvo prirode. Mebl su činili skupi materijali u kombinaciji jakih boja – zlatna u kombinaciji sa plavom ili bojom crvenog vina je najpopularnija, a prisutan je i floralni print, kao i scene iz poznatih književnih dela, tematikom često na granici lascivnih nagoveštaja. U spavaćim sobama, kreveti su prekriveni čaršavima od pamučne osnove i svilene površine, dok su jastuci ukrašeni bogatim čipkama.

Sve je veća upotreba i indijskog pamuka i kašmira, posebno za baldahin iznad kreveta.

Trpezarije, obično od orahovine – koja u baroku, zbog lakše obrade smenjuje hrastovinu - bile su uobičajeno izrađene za dvanaest osoba i imale su udobne tapacirane stolice sa strukturom i meblom sličnim foteljama i sofama. Na zidovima baroknih trpezarija vise raskošne tapiserije (najpopularnije su bile one belgijske, iz Briža!) sa scenama iz lova, kao i portreti predaka. Prostoriju osvetljavaju kristalni lusteri i pozlaćeni svećnjaci.

Skrivanje i susret dve požude

Ranije epohe karakteriše skromnost nameštaja, čak i u izuzetno dobrostojećim kućama. U baroku, bogatstvo se dokazivalo detaljima. Zavese, draperije, tapiserije, ogledala, satovi, paravani, svećnjaci, lusteri...

Čipkane zavese od lionske svile ili od bogatog, ponekad pozlaćenog ženevskog damasta visile su ispred prozora ili intimnijih prostora u kući gradeći niše. U nekim krajevima Evrope su bile popularnije somotske zavese. Najviše se koristila kombinacija letnje prozračne čipkane zavese i zimskog teškog zastora od somota ili damasta.

Uz težnju za lepotom enterijera, težilo se i ličnoj uglađenosti. Te dve požude sastajale su se ispred ogledala koje je pomagalo i jednoj i drugoj. Bezbrojni su, ali uvek luksuzni oblici baroknih ogledala – od omiljenog oblika štita, do kružnice i pravougaonika.

Svima je ipak zajedničko poigravanje sa formom i svetlošću, jer uz pozlaćeni okvir od rezbarenog drveta sa zlatnim i srebrnim lišćem, nije retkost da za ogledalo budu pričvršćeni svećnjaci koji lepotu ogledanog otkrivaju iz najneočekivanijih uglova. Nezaobilazni deo nameštaja u baroku, ogledalo je nesumnjivo simbol ove epohe opčinjene lepotom.

Kao uostalom i paravani... Iza njih su se ljudi baroka presvlačili i kupali, ali su ti komadi nameštaja bili svedoci i daleko romantičnijih doživljaja. Upravo drska lepota paravana – crno lakirana pozlaćena bronza sa bogato ukrašenim slikama scena iz pastoralnog života, ili crna svila sa preciznim svetlim vezom pupoljaka i cvetova – svedoči o značaju ovih elemenata unutrašnjeg uređenja.

Danas...

Barokni nameštaj, teške zavese, raskošni lusteri i fotelje smešteni u hi tech okruženju pronalaze svoju novu hedonističku paradigmu.

Zlato, srebro, boja burgundca i crna naglašavaju sofisticiranu i luksuznu prirodu barokne suštine implementirani u enterijere savremenog doba daruju im neophodnu dozu izuzetnog.

Nevinost i jednostavnost oblika kombinovani sa složenošću i sladostrašćem kreiraju začuđujući kontrast – hit današnjeg unutrašnjeg uređenja. Povratak baroknog stila je trijumfalan. I to nije nimalo slučajno.

Kolonijalni stil - Mješavina oblika

Mješavinom jasnih evropskih i originalnih indijskih i azijskih oblika rođen je jedan novi, eklektičan stil nazvan kolonijalni stil



Ukoliko koristite različite stilove u uređenju doma to može dovesti do vulgarno i neuredno uređenog prostora ili novih i zanimljivih oblika uređenja.

Enterijer kolonijalnog stila spada u ovu drugu grupu. Mješavinom jasnih evropskih i originalnih indijskih i azijskih oblika rođen je jedan novi, eklektičan stil. Kao što sam naziv kaže, kolonijalni stil potiče iz perioda velikih kolonijalnih osvajanja Francuske, Engleske, Španije i Portugala.
Okupatori su se naselili na osvojene teritorije i uskoro otkrili čari novih kultura. Jedna od stvari koja im se dopala je način uređenja enterijera. Pri povratku u domovinu sa sobom su nosili ideje i predmete koji su im se svidjeli, a ono što su donijeli sa sobom ostavljali u osvojenim zemljama. Vremenom ovaj stil je usavršen i dobio je konačan oblik, te postao veoma popularan.

PROSTRANE SOBE: Ono što prvo upada u oči kod ovog stila je da pruža osjećaj da je prostor ispunjen svjetlošću i vazduhom. Posebnost ovog načina uređenja je u prostranim sobama, neograničenosti prostora. Dnevna soba je centar prostora, dok se druge prostorije mogu razlikovati spuštanjem ili podizanjem plafona i podova, zavjesama ili roletnama.

U prostoru uređenom u kolonijalnom stilu koriste se prirodne boje, sa dominacijom bijele, bež, terakote, boje masline i prirodne nijanse drveta, kamena i gline. Ove boje doprinose dobrom raspoloženju i unose radost u prostor. Svjetlije nijanse plave i zelene najčešće se koriste za tkanine, ukrasne jastučiće ili vaze.

Podovi su obojeni tamnom bojom ili su urađeni od skoro izbijeljenih dasaka. Ukoliko je pod rađen od keramičkih pločica, onda one oslikavaju replike prirodnog kamenja. Zbog grijanja one su često prekrivene prostirkama ili tepisima sa dezenom cvjetića ili geometrijskih oblika.
Zidovi su obojeni toplim i sunčanim, pozitivnim bojama, a svijetložuta je najčešća. Ukoliko su obloženi tapetama, veoma popularne su one u engleskom stilu, u malim simetričnim printovima.

UMJETNOST STAROSJEDIOCA: Namještaj kolonijalnog stila je u isti mah jednostavan i impresivan. Zanatlije, starosjedioci zarobljenih zemalja naučili su evropske tehnike izrade namještaja. Poneki komad je izgledao grubo, materijal nedorađeno, pa je sve to davalo specifičan i originalan duh novog stila. U stara vremena korpe od drveta i pruća bile su u širokoj upotrebi za čuvanje raznih predmeta. Kreveti, fotelje i sofe bogato su ukrašeni pletenim prućem, koje je u kolonijalnom stilu bilo obavezno. Kao alternativa za fotelje, stolice i roletne korišteni su ratan i trska.

Prozori su ukrašeni zavjesama od čipke ili teškog somata ukrašenog vezom. Druga vrsta ukrašavanja prozora je bez zavjesa, ali sa žaluzinama od ratana, isklesane vune ili od drvenih okvira.

Za dekorativne detalje, osim drvenog namještaja, korišteni su i detalji poput faunova koje su kolonizatori nalazili u zarobljenim zemljama. Skulpture slonova i kornjača napravljenih od drveta i sofa s prekrivačem od leopardovog uzorka stvaraju originalnu atmosferu. Ipak, namještaj s nogama u obliku lava, kornjače ili majmuna predstavlja pravu umjetnost kolonijalnog doba.

AMERIČKI KOLONIJALNI STIL: Američki kolonijalni stil obuhvata period od prvih ranih doseljenika, u 16. vijeku, uglavnom Evropljana, do proglašenja nezavisnosti u 18. vijeku.
Doseljenici su naučili i usvojili mnogo toga od domorodaca, te koristili to novostečeno znanje u svakodnevnom životu. Kako je njihovo bogatstvo raslo i širile se mogućnosti trgovine, saznavali su za najnovije evropske trendove, ali nisu ih slijepo slijedili. Umjesto toga, usvajali su ih na svoj način, te kombinujući ih sa stilovima koje su prisvojili od domaćeg stanovništva stvorili su jedinstven američki kolonijalni stil.

Neki rani doseljenici donosili su namještaj sa sobom, a oni koji nisu pravili su namještaj koji su poznavali koristeći lokalne materijale i tehnike.
Najprirodniji i najrasprostranjeniji materijal koji im je bio na raspolaganju je bilo drvo. Koristili su ga kad god su mogli, za uređivanje enterijera i eksterijera. Prvi objekti bili su jednostavni i praktični, ali vremenom su sebi priuštili i izradu raznih sitnica za dom.

Kao i na početki svakog stila, namještaj američkog kolonijalnog stila bio je prvenstveno praktičan. Otmjen, nježan namještaj nije bio primarna stvar američkih doseljenika. Ali, vremenom, uz veću dostupnost materijala, mogućnosti uvoza i bogatstvo odigrali su svoje.
Kao i kod evropskog kolonijalnog stila i američki kolonijalni stil praktikovao je zidove bojene u svijetle nijanse, podove od drveta i keramičkih pločica i na prozorima žaluzine od drveta.

PIŠE MAJA ARSENOVIĆ

FOTO DOM INFO

Viktorijansko doba - Kraljevska raskoš

Za ovu vrstu stila karakteristične su lijepe kuće, namještaj i pribor, zidni dekor, dizajn spavaće sobe i elegantne kovane ograde



Viktorijanski stil dobio je naziv po engleskoj kraljici Viktoriji, čiji je način života imao veliki uticaj na modu i tadašnji život stanovnika. Kraljica je voljela da nosi nakit u zemljanim tonovima, pa su iz tog razloga ove boje ostale obilježje vremena. Vladavina kraljice Viktorije traje od 1837. do 1901. godine, te se time određuje i trajanje stila.

Za ovu vrstu stila karakteristične su lijepe kuće, namještaj i pribor, zidni dekor, dizajn spavaće sobe i elegantne kovane ograde. U jesenjim danima koji nam dolaze prepoznaćete sve boje ovog stila, koje bi se mogle useliti u vaš dom i učiniti ga toplijim.

ENTERIJER: Ovaj put krenućemo od najveće prostorije u kući - dnevnog boravka i u njega smjestiti viktorijanski dekor.

Zidovi su obično naglašeni tamnijom bojom, poput rubincrvene, koja daje autentičnost prostoru. Jedan dio zida možete rezervisati za šareni komad tapete, koje su neizostavan detalj ovog doba. Najbolje bi odgovarali neki prirodni motivi, kao što su vinova loza, ljiljani ili ruže.

Kamin u dnevnoj sobi okružen tamnijim tonovima renoviraće sobu na fantastičan način. Masivan namještaj u mahagoni ili orah boji, kraljevski izrađen, neizostavan je dio stila. Kako sve u sobi ne bi bilo tamno i prigušeno, zavjese su dio dekora koji razbija monotoniju. Dugačke, nabrane bež ili bijele boje sa zlatnim kićankama odličan su kontrast. Parket u sobi je obavezan, a da bi dobio topliji izgled preko njega bi trebalo staviti veći gusto tkani tepih.

TRPEZARIJA I HODNIK: Važan dio stila je ukrasno posuđe pričvršćeno na zid, koje upotpunjuje atmosferu u trpezariji. Vitrinice u kojima su izložene čaše i male keramičke posude još su jedna od jednostavnih mogućnosti uređenja trpezarije. Stolovi i stolice bi trebalo da imaju lijepo klesan i zakrivljen izgled koji daje naglasak na stil. Cvijeće na stolu je ujedno i glavni dio dekoracija u prostoriji. Postojeće svjetlo u trpezariji možete zamijeniti visokim lampama i srebrnim svijećnjacima.

Za hodnik su karakteristična velika ukrasna ogledala. Obično su u obliku pravougla, zlatne, srebrne ili u boji drveta. Ogledala su najčešće izrezbarena, pa zahtijevaju svakodnevno održavanje. Vlažna krpica i sredstvo za čišćenje biće sasvim dovoljni da održe blistav sjaj. Viktorijanska ogledala pogodna su za svaki kutak, pa ga možete postaviti i u kupatilo i u dnevni boravak.

SPAVAĆA SOBA: Najvažniji dio ove sobe je krevet i zauzima centralno mjesto. Materijali od kojih bi krevet trebalo da bude izrađen su drvo ili kovano gvožđe. Prekrivači od čipke ili nabrani satenski u crvenoj boji su završni ukrasi na krevetu. Okrugli rezbareni drveni sto trebalo bi da stoji u nekom od ćoškova vaše spavaće sobe. Prostirke, odnosno tepisi takođe su važni za upotpunjavanje stila i trebalo bi da se prostiru od zida do zida sobe. Na kraju, prozore u sobi treba da ukrasite zavjesama od čipke ili nekim bogatim materijalom na koje možete okačiti mirisne vrećice.

Shabby Chic - STIL KOJI BUDI USPOMENE

Upotrijebite stari bakin prekrivač ili presvlaku kauča s mnogobrojnim cvjetovima, upotrijebite čipku kao okvir, ili pak najdraže slike postavite u zaboravljene zlatne okvire, sve u stilu Shabby Chica



Shabby Chic (šebi šik) stil je priča prošlog vremena u svakom komadu namještaja. Ako ste pomislili da je ovo priča o antiknom namještaju, varate se, jer nije samo antikno svjedok prošlosti. Ovo je priča o toplini doma, komforu i inspiraciji pojedinca da u svoj dom unese malo Shabby Chica.

Stara drvena stolica tako se, uz samo malo mašte, pretvara u cijenjen komad namještaja. Oslikavajući je u blijedim nijansama zelene, plave ili bež boje, postaje predstavnica Shabby Chica. A, ako je još dodatno ukrasimo motivom cvijeća ili je pak upotrijebimo kao stalak za vazu sa svim cvijećem, u svoj dom unijeli smo šarm.

Nastanak Shabby Chica: Shabby Chic tehnika potiče iz kasnih osamdesetih godina prošlog vijeka kad je Engleskinja Rejčel Asvel (Rachel Ashwell) sasvim slučajno starinski namještaj kupljen na rasprodaji "loše" obojila u bijelo, pa se ispod boje vidjelo drvo. Odlučila je namjestiti kuću takvim namještajem kojeg je nalazila na takozvanim garažnim prodajama te ga dorađivala. Nakon nekoliko godina otvorila je trgovinu namještajem i stil prozvala Shabby Chic.

Shabby Chic kao stil u uređenju enterijera nije toliko nov, ni previše svjež, ali svojom romantikom i namještajem koji se čini kao vrijedna uspomena odolio je najezdi novih trendova i opstao kao neka vrsta neoklasike. U čemu je tajna? Shabby Chic propagira nesavršenost.

Sve namjerne ogrebotine i oštećenja, premda nisu autentični, govore o tradiciji i pričaju zaboravljene porodične priče iz nekih prošlih vremena. Ponajprije ugodan, šebi se nametnuo kao jedinstvena protivteža modernom, užurbanom "fast food" vremenu u kojem su prioritet funkcionalnost i brzina. Estetika raskoši, uočljivih tragova prošlosti i, na kraju, stilskih mana proizvele su romantični duh, a tome rijetko ko može odoljeti.

Ovaj stil svjetski poznat postao je iz jednog razloga - shabby je lako ostvariv. Namještaj, dakle, ne mora biti star - cilj je upravo suprotan - namještaj i ukrasi samo se moraju činiti starim.

Izrezbareni detalji, pomalo nestručno obojen drveni namještaj debelom naslagom bijele boje, lažne naslage patine, imitacija crvotočine, ogrebotine koje kao da je napravila neoprezna i razigrana dječja ruka ili kolorit, koji, osim bijele, dopušta trendi plavu, zelenu ili ljubičastu, glavne su odlike tog ultimativnog trenda.

Iako zahtijeva ponešto truda, smisao za lijepo, a nalaže umjerenost kao protivtežu kiču, do šabi doma vrlo je lako doći. Stoga, ako se nalazite u nekom životnom razdoblju koji možda i nije najbolji, pamtite i ljepša vremena, možda je vrijeme za neki novi šebi u vašem domu.

Stvorite sami svoje uspomene: Mnogi miješaju antikni stil sa šebijem. Međutim, dok antikni namještaj ne podnosi ogrebotine, šebi ih upravo veliča i ističe, linije boje su popucale, a boja nerijetko neravnomjerno nanesena, ali sve to daje draž kombinaciji detalja u priči o osobnosti uređenja prostora.

Šebi zapravo označava jeftini stil, ali upravo pronalazi mjesto i kod najvećih zagovornika luksuznog uređenja. Karakter je ono što sama linija komode ne može odraziti, ma koliko god novca ona koštala. On uvijek zrači karakterom, koliko god komad namještaja bio jeftin ili nešto skuplji.

U potrazi za vlastitim šebi stilom nije potrebno tražiti specijalizovane salone (mada u svijetu takvi postoje), već potražiti dijelove namještaja iz vlastite porodične tradicije, ili pak posjetiti buvljake starog namještaja. Ne možete ni zamisliti koliko se vrijednih primjeraka krije na tim mjestima.

Ovo je odskok od standardnog shvatanja uređenja enterijera, ovdje se ne promovišu turbo popularni stolovi i komode. A, sasvim sigurno vam se ne može dogoditi da vaš stan izgleda poput brojnih drugih koji su vođeni trendom opremiti životni prostor identičnim komadom namještaja.

Koliko god seže ljudska mašta u kreiranju novih zamisli, toliko postoji načina da namještaj pretvorite u šebi dizajn.

Posebna pažnja obraća se na sitnice, stara keramička vaza iscrtana cvijećem može poslužiti kao izvrstan dodatak kuhinjskoj radnoj površini, potom stari okvir ogledala koji su se koristili na seoskim imanjima, obojan u ljubičastu boju s neravnomjernim namazima odlično nadopunjava karakter sobe.

A, tek stari radni sto koji ste pronašli na tavanu, koji godinama čeka da ga bacite? Oživite ga, svijetli bež ili zeleni namaz boje idealno ističe starinu i spaja je s modernim vremenom.

Šta je s cvjetnim tapetama koji krase vaš dom i ''bodu'' vas u oči? Uklopite ih dodajući detalj šebija i uz malo truda vaš dom se pretvara od zastarjelog do ultramodernog, karakternog, udobnog mjesta za život.

Ako ipak ne raspolažete dovoljnom količinom inspiracije i volje za preuređivanjem, unesite bar poneki detalj.

Poljsko sušeno cvijeće u šarenoj grnčariji, ili pak svijeća s elementima tradicije, pastelnih boja, napuknuta i s razigranim talasima voska koji se slijevaju po svijećnjaku u tren će u vaš dom unijeti dašak prošlosti, inspiracije i sentimentalnosti.

Shabby Chic je novi stil dizajniranja enterijera u kojem se koristi namještaj koji je poprilično star i već pokazuje znakove istrošenosti ili novi namještaj koji se tako obradi da poprimi izgled antikviteta. Njegove glavne osobine su jednostavnost, elegancija i udobnost.

Izrada, materijali i boje: Namještaj izrađen u Shabby Chicu je najčešće obojen u više slojeva, između kojih se i dalje nazire podloga. U izradi namještaja i uređenja prostora, najčešće se koriste bijele pamučne i lanene tkanine, te tkanine izblijeđenih pastelnih boja. Tkanine se često namjerno izmrljaju i čajem, da bi izgledale što starije. Glavna komponenta ovog stila je starinski namještaj, obojen u bijelo ili u neku drugu nježnu pastelnu boju, te lagano izbrušene ivice. Roza, nježna aqua plava i mint zelena se isto često primjenjuju u izradi modnih dodataka i tkanina.

Dekoracija: Jastučići skrojeni od debele mekane tkanine, hrapave površine od lana, prekrivači krevata od šenila, te sve što je oslikano ružama su najpopularniji dekorativni predmeti. Dekoracija je nježna, ženstvena, udobna i primamljiva.

Ugodnost, romantika i harmonija: Stil je, prije svjetske popularnosti, najviše bio prisutan u Velikoj Britaniji, posebno u ladanjskim kućama. Istrošeni komadi namještaja, poput zavjesa, sofa, starih slikarija i ostalog, podstakli su dizajnere da nastave sa dizajniranjem takvog namještaja i osmisle stil koji će izgledom podsjećati na početak prošlog vijeka kad su se nosile krinoline.

Šebi je uskoro postala mainstream roba s predznakom "Simply Shabby Chic", koju je osmislila upravo Rejčel čija je ideja bila "ugodnost, romantika i harmonija". "Najvažnije je uklopiti sve što najviše volite - cvjetove, boje, linije koje su vodoravne ili uspravne, detalje koji vas vesele i materijale koji su vam ugodni za oko koliko i za dodir.

PIŠE DRAŽANA ŠEGRT FOTO DOM INFO

Minimalizam i modernizam

Minimalizam i modernizam nisu popularni samo zbog zadovoljavanja trendovskih imperativa, već i zbog praktičnosti i komfora koji stvaraju u prostoru



Manje je više, ova zavodljiva jednačina kao da je dobitna kombinacija gotovo svih gurua lifestylea: modnih kreatora, šminkera, frizera, dekoratera, nutricionista, specijalista za putovanja, gastronomiju, uređenje vrtova, organizovanje zabava, vjenčanja... Jedino se štab za podsticanje potrošnje gnuša navedene tendencije, ali to sad nije važno. Budući da tezu manje je više/less is more svi jako vole, zgodno bi bilo objasniti i njeno porijeklo. Samo ukratko, naravno:

Heroj funkcionalističkog modernizma, arhitekta Mies van der Roe, prvi je profurao ovu maksimu tridesetih godina dvadesetog vijeka. Nakon perioda moderne, kuća prestaje biti mašina za stanovanje. Dolaskom postmoderne, stambeni objekat postaje prostor uživanja prilagodivši se korisniku user-friendly stavom. Umjesto less is more, šezdesetih je proklamovano načelo less is bore/manje je dosadno.

Ali, vratimo se sada priči da je manje više!

Minimalizam i modernizam (savremni stil uređenja enterijera) najbolji su pravci za otkrivanje tajnog značenja ovog aksioma.

FUNKCIONALNOST I RAVNOTEŽA: Ovi stilovi, ali i način razmišljanja, nisu popularni samo zbog zadovoljavanja trendovskih imperativa, već i zbog praktičnosti i komfora koji stvaraju u prostoru. Prozračnost i sloboda kretanja u minimalistički uređenim prostorima, impresija jednostavnosti gdje svaki element i detalj služe složenim funkcionalnim i vizuelnim funkcijama pružiće užitak i mogućnost maksimalnog opuštanja.

Enterijer rasterećen suvišnih komada namještaja, čistih i jasnih linija, biće prijatan za stanovanje i jednostavan za održavanje.

Funkcionalnost kojom dominira geometrijski stil, igra praznine i punoće, upotreba osnovnih i često ahromatskih boja, dominacija stakla, betona i metalnih konstrukcija, zatim, redukcija dekoracije, pojednostavljene forme, odbacivanje nepotrebnih detalja i naglašavanje strukture materijala su osnovne smjernice ukoliko želite u vaš životni prostor, ali i stil života uvesti minimalizam, odnosno duh modernog trenda. Naravno, dovoljno će biti da ne preopteretite prostor dopustivši mu da diše, redukujte nepotrebne zidove, otvorite dnevni boravak prema kuhinji i trpezariji, da se riješite teškog namještaja, glomaznih ormara i sumnjivih dekora, forsirate lagane pregrade u prostoru i puno svjetlosti.

Kako biste definitivno osjetili sve prednosti ovih stilova, potrebno je da posebnu pažnju posvetite odabiru elemenata. Minimalističko uređenje karakterišu pojedinačni elementi, raspoređeni u prostoru ili po površinama zidova, stvarajući skladnu cjelinu ambijenta. Garniture za sjedenje, klub stolići, taburei, komode, vitrine, police, rasvjetna tijela i drugi elementi svojim će dizajnom i dimenzijom definisati ugođaj.

Raspored elemenata u prostoru će zavisiti od dimenzija prostora, položaja prozora ili drugih otvora, te odnosa sa drugim prostornim grupama, ukoliko su međusobno povezane. Prostorna cjelina sastavljena od različitih funkcionalnih grupa treba da bude skladno i pravilno složena kako suvišni komadi namještaja ne bi opteretili prostor i ugušili ideju minimalizma. U ovakvim kompleksnim prostorima je preporučljivo postaviti niže elemente, primijeniti svijetle boje i staklene površine, koje su nenametljive u prostoru. Željene naglaske u enterijeru izvedite naglašenijim bojama ili materijalima. Ravnoteža u prostoru zasigurno će biti narušena ukoliko je prisutan veći broj različitih materijala, boja i stilova bez zajedničke ideje ili povezanosti.

ODLIČAN IZBOR: Uz sve prednosti koje nudi, minimalizam ima i nedostataka, npr. pomanjkanje prostora za odlaganje stvari i odjeće, te ovaj stil uređenja ostaje mnogima neispunjena želja. Ali, ne očajavajte, moguće je ostati dosljedan savremenom minimalizmu i istovremeno obezbijediti prostor za degažman! Postavljanjem ugradnih ormara dužinom jednog zida smanjićete dimenziju prostorije za šezdesetak cm (kolika je dubina ormara) i dobiti potreban prostor za odlaganje stvari. Neutralno dizajnirana fasada, tj. klizna vrata ormara će se doživljavati kao zid.

U ovakvoj koncepciji prostora imate potpunu slobodu kreiranja minimalističkih efekata kroz odabir jednostavnih i elegantnih komada namještaja i opreme. Osim ovog rješenja, ispunjenju minimalističkih efekata i obezbjeđenju potrebnog prostora za odlaganje doprinijeće i sjedeće garniture s ugrađenom kutijom za posteljinu, klub stolići sa dodatnim policama ili ladicama, oklopni taburei koji se, osim za sjedenje, koriste i kao elementi za odlaganje stvari.

Ne zamarajte se tvrdnjama da su minimalizam i modernizam previše hladni i bezizražajni. Kataloški pristup uređenju vašeg doma i bezličnost prostora prevaziđite ličnim afinitetima. Neka centralnoj prostoriji završni pečat da savršeno dizajniran luster, rafinirana tapeta, pa zašto da ne i egzotična biljka ili akvarijum duž cijelog zida. Ne zaboravite, ovi stilovi i sentenca manje je više u potpunoj su suprotnosti s količinom novca neophodnog za ovakvo uređenje stambenog prostora, budući da se radi o vrhunskim materijalima i najčešće dizajnerskim komadima namještaja. Uostalom, trend je oduvijek imao najveću cijenu. Ali, ne dvoumite se pretjerano! Rezultat primjene principa manje je više učiniće vaš životni prostor većim, funkcionalnijim, komfornijim, prozračnijim i atraktivnijim. A, najekstemniji minimalisti ostaće vjerni ne samo čistim oblicima i bojama, već i praznini. Neće pretrpavati prostor namještajem, ukrasima i detaljima, jednostavno će dozvoliti da do izražaja dođe prazan prostor.

Dekorativni elementi na zidu Želite li da naglasite jednostavnost vašeg prostora, postavite na zid nekoliko slika istih dimenzija, okvira i motiva u ravnoj liniji. Ovakav raspored posebno se preporučuje za prostorije uređene u modernom minimalističkom ili japanskom stilu.

Osim slika, vaš zid mogu krasiti i police koje danas više liče na skulpture. Valovita polica Rona Arada popularna je u cijelom svijetu i još jednako atraktivna upotpuniće svaki prostor.

Cool stanovanje u renesansnoj Italiji - Glamurozna potraga za smislom

Vetrovi promene

Između 1400. i 1600. godine, Italijani su postali najekstravagantniji građevinari u Evropi. Bogati građani opremaju veličanstvene palate i prikazuju svoju plemenitost i obrazovanje kroz sjajne posede.

Moderna distinkcija između lepe, „visoke” i dekorativne, „kućne” umetnosti tada još uvek nije čvrsto etablirana. Prestižni umetnici izrađivali su slike i skulpture, ali bi za naručioca rado napravili i predmete za domaćinstvo. Socijalne, kulturne i moralne kodove toga doba zato ćemo lako pronaći i u portretu glave porodice, ali i u načinu izrade ogledala, venčanih sanduka ili draperija.

Renesansa je bio period duboke promene. Viša srednja klasa je, u svetu ubrzanog ekonomskog rasta i do tada nezamislivih naučnih i geografskih otkrića, u svom domaćinstvu konačno mogla da se vrati antičkom hedonizmu, uzimajući ponovo za njegovu potku bogatstvo, mudrost i plemenitost.

Kuća i imanje renesansnih trendsetera bili su jedno i nazivani su casa. Casa je bila središte i kućnih, ali i ekonomskih i društvenih aktivnosti porodice. Shodno tome, njeni prostori i objekti strogo su podeljeni za različite namene. Posetiocima je uglavnom bio vidljiv prvi sprat ili piano nobile. On sadrži dobro opremljene sobe, od sale (sala - soba za prijem), do kamere (camera - spavaća soba) i scrittoio-a (scrittoio - radna soba), dok su na spratu obično „nevidljivi prostori” poput kuhinje, podruma, tavana, boravišta za sluge...




Od pozlaćenog plafona do uglačanog terazza

Sala je bila najveća soba u kući. Smeštena u čeonom delu i otvorena za većinu posetilaca, dekorisana je tako da jasno pokazuje status porodice. To je bio fleksibilan prostor, korišćen za zabavu - pevanje, ples i društvene igre, ali i za obedovanje u posebnim prilikama. Proslave venčanja i razuzdane renesansne žurke takođe su se odvijale ovde.

Ovakve aktivnosti su zahtevale pokretljiv i višenamenski nameštaj. Rasklopivi stolovi i stolice su nameštani za obrok i zatim brzo i lako skupljani da bi se dobio prostor za ples. Venci cveća i voće dekorisali su sobu, ali je i činili mirisnom. Vredni zastori su vađeni iz ostava da bi transformisali izgled prostora.

Venecijanske sale, nazvane portego, bile su duge, donekle uzane sobe. U njima je, dominirao red prozora koji su, za razliku od ostalih fancy sala po Evropi u kojima su prozori zatvarani voštanim papirom, izrađeni od lokalno proizvedenog stakla.

Najraskošnije uređene sale bile su na ivici opscenosti. Pozlaćeni plafoni i jako uglačani terazzo podovi reflektovali su svetlost koja je dolazila kroz prozore. Talasasate i izražajne holandske tapiserije, velike slikarije, često dela poznatih autora, ispunjavale su sobu bojom. Sva ta svetlost i boje darovale su nežnu gamu orijentalnim filigranskim ukrasima.

Kontrapunkt, ali, ništa manje glamurozan, predstavljao je niz namrštenih portreta predaka koji su sa zidova sale opominjali na pristojnost. Bogate slike sa verskom tematikom pomagale su porodici i posetiocima da se i u ovakvom luksuzu prisete skromnosti i poniznosti. Vojna dostignuća, obično osnova porodične slave dokazivala su se uglačanim oružjem i ratnim trofejima.


Toliko luksuzno, da i vlasti reaguju...

Renesansne kuće su imale mnogo spavaćih soba, ali, najvažnija je bila camera grande („velika spavaća soba”). Camera je bila manja i intimnija od sale i imala je kamin koji ju je zagrevao tokom zime. Camera je bila „srce” porodičnog života. Dnevna rutina kupanja i oblačenja se odvijala ovde, kao i molitva, šivenje, pletenje i vezenje, pa čak i neformalno obedovanje. Takođe, ova soba je služila i za najveće porodične događaje - u njoj su se odigravali prva bračna noć, porođaj, umiranje… Tada je ova soba bila otvarana za izabrane posetioce.

Dekoracija sobe je bila vidljiva manifestacija porodičnog pamćenja i kontinuiteta. Sjajni nameštaj, obično kupovan u doba venčanja, obelažavao je početak novog zajedničkog života.

U tome se nije štedelo. Krevet i njegova bogata posteljina, naslonjač i nekoliko oslikanih i pozlaćenih kovčega u funkciji današnjih ormara, bili su među najskupljim predmetima u kući.

Venecijanska camera d’oro (zlatna spavaća soba), imitirana je u celoj tadašnjoj posh Evropi. Njen zaslepljujući efekat kreiran je bogatim i luksuznim nameštajem: u njoj su pozlaćeni kovčezi, stolice i ogledala, zidni zastori, sjajni filigranski izrađeni ukrasi i jasne, svetle slike po zidovima. U dokumentima toga vremena čitamo da vlasti često reaguju na „preterivanje u ukrašavanju kuća” i pokušavaju da zauzdaju takvo „nehrišćansko” ponašanje.

Ovde postoji i kamin oko koga se uža porodica skuplja i zabavlja tokom zimskih meseci. Krevet smešten u niši je venecijanska specifičnost. Često postoji i mezanin iznad te niše. On se zove sopraletto i u njemu, pod kontrolom majke koja spava u krevetu ispod, spavaju deca i dadilja.


Kabinet čudesa i porodičnog pamćenja

Bilo da je korišćena za posao, ili za izlaganje kolekcija, radna soba, ili scrittoio nije bila soba dostupna većini posetilaca. To je bio kvintesencijalno muški prostor, kancelarija, ali i arhiva porodičnog pamćenja u kojoj su dokumenti često i pisani i čuvani.

Mnogi plemići, bogati profesionalci i trgovci imali su radnu sobu. Nekad je ona bila u prizemlju ili u mezaninu, ali, uglavnom je bila smeštena na prvom spratu, i u nju se ulazilo iz camere. Nameštaj je prilagođen čuvanju dokumenata ili vrednosti vezanih za posao, ali postojali su i držači i police za prikazivanje kolekcija. Najčešće su to kolekcije retkih knjiga, naučnih instrumenata, prirodnih kurioziteta ili malih bronzanih figura inspirisanih antikom.


Proleće evropske civilizacije

Razapeti između nanovo probuđenog - i na realnom bogatstvu zasnovanog - hedonizma i stroge hrišćanske pobožnosti, renesansni ljudi celim svojim etosom, pa shodno tome i uređenjem svojih kuća tragaju za lepotom, ravnotežom i smislom. Obzirom da je renesansa često u istoriji nazivana prolećem evropske civilizacije, izgleda da su u tome imali uspeha.

Ambijenti

Amazing Glass House





http://www.santambrogiomilano.it/

http://www.elgrad.ba



http://www.urban.ba




http://www.gmpkompani.com/

Ljudski namještaj



Trend koji je u Americi započeo Bruno - nasamarivši Paulu Abdul koja je sjedila na leđima živih Meksikanaca i govorila o svojoj empatiji i želji da pomaže ljudima - a bazira se na iskorištavanju pravih ljudskih tijela za potrebe formiranja privremenih komada namještaja, dobio je svoj europski, umjetnički i provokativniji nastavak.

Španjolski umjetnik David Blazquez crno-bijelim fotografijama predstavio je svoje viđenje svakodnevnog mobilijara stanova, kauča, polica, sobnih lampi pa čak i kupaonske kade te konja za peglanje, koji nisu od drva, metala, keramike ili nekih drugih uobičajenih materijala, već ih čine gola muška tijela. Na izložbi u El Fotomati u španjolskoj Sevilli tako se moglo vidjeti kako izgleda namještaj koji bi zasigurno svaku ženu vrlo brzo pretvorio u kućanicu kojoj ne bi bio problem provesti sate sređujući vlastiti dom opremljen ovakvim komadima - namještaja.

Izlošci sastavljeni od jednog ili više golih frajera nazvani „Human furniture" umjetnikov su pokušaj izazivanja reakcije na korištenje nagog ljudskog tijelu u svrhu kreiranja beživotnih objekata. Blazquez propituje mogućnost pretvaranja čovjeka u neživi i nepomični element, kao golu suprotnost bučnosti i naprasitosti njegove prirode. Vjerujemo kako bi uz ovakve objekte brisanje prašine s polica, peglanje ili glancanje stola gotovo svakoj ženi i ponekom muškarcu, postao najzabavniji dio dana.